♠️Διπλό Παιχνίδι – Robert Thomas: Όταν ο γάμος γίνεται παρτίδα χωρίς κανόνες

Η αστική σάλα, με τα ακριβά έπιπλα και τα σιωπηλά χαλιά, συχνά κρύβει πιο πολλά μυστικά απ’ ό,τι ένα σκοτεινό σοκάκι. Ο Ρομπέρ Τομά το γνωρίζει καλά και στήνει στο «Διπλό Παιχνίδι» μια ιστορία που αρχίζει σαν κοσμικό ειδύλλιο και καταλήγει σε ψυχολογική παγίδα. Κάτω από τα σατέν φορέματα και τα καλογυαλισμένα παπούτσια, οι άνθρωποι του έργου κινούνται σαν χαρτιά σε μια παρτίδα όπου κανείς δεν ξέρει ποιος κρατά τον άσο. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό θέαμα, αλλά μια μελέτη εξουσίας, χρήματος και μοναξιάς.

🎭 Υπόθεση

Η Φρανσουάζ, μια πλούσια και σχετικά αφελής κληρονόμος, γνωρίζει στην Ελβετία τον γοητευτικό Ρισάρ. Ο γάμος τους μοιάζει με όνειρο της υψηλής κοινωνίας: ταξίδια, πολυτέλεια, χαμόγελα. Όμως μόλις εγκαθίστανται στο σπίτι του, το προσωπείο πέφτει. Ο Ρισάρ αποκαλύπτεται ως μανιώδης χαρτοπαίκτης, άνθρωπος των χρεών και των σκοτεινών συναναστροφών. Η γυναίκα του γίνεται το πορτοφόλι και το θύμα του.

Στο σπίτι, η μόνη παρουσία είναι η υπηρέτρια Λουΐζα, μια φιγούρα ήσυχη και σχεδόν αόρατη. Όταν όμως η Φρανσουάζ αρνείται να καλύψει άλλο τα χρέη του συζύγου της, οι απειλές αρχίζουν. Η εμφάνιση του Μισέλ, του αδελφού του Ρισάρ που του μοιάζει εκπληκτικά, μοιάζει να ανοίγει μια διέξοδο. Κι όμως, στο σπίτι αυτό κανείς δεν είναι αυτό που δείχνει. Το παιχνίδι γίνεται διπλό, τριπλό, ίσως και ατελείωτο.

🧠 Οι χαρακτήρες και τα ψυχολογικά τους βάθη

Η Φρανσουάζ δεν είναι το τυπικό θύμα του μελοδράματος. Στην αρχή θυμίζει κορίτσι που μεγάλωσε μέσα σε προστατευμένα σαλόνια, χωρίς επαφή με τη σκληρότητα του κόσμου. Σταδιακά όμως ωριμάζει μέσα από τον φόβο και την ταπείνωση. Ο πόνος γίνεται η εκπαίδευσή της και η σιωπή της μετατρέπεται σε αποφασιστικότητα.

Ο Ρισάρ είναι η προσωποποίηση του παρασιτικού ανδρισμού. Κομψός, ευγενικός στην επιφάνεια, αλλά βαθιά κυνικός. Δεν αγαπά ούτε μισεί. Απλώς χρησιμοποιεί. Η ύπαρξή του βασίζεται στο να απομυζά τους άλλους, όπως ένας επαγγελματίας χαρτοπαίκτης που δεν θυμάται ποτέ τα πρόσωπα των αντιπάλων του.

Ο Μισέλ, το «αντίγραφο» του Ρισάρ, εισάγει την ιδέα της διπλής ταυτότητας. Είναι σωτήρας ή άλλη μια μάσκα; Ο Τομά παίζει με την ιδέα πως η εξωτερική ομοιότητα δεν σημαίνει ηθική συγγένεια. Δύο πρόσωπα μπορεί να μοιάζουν, αλλά να κρύβουν διαφορετικούς κόσμους.

Η Λουΐζα είναι το πιο σκοτεινό πλάσμα του έργου. Σιωπηλή, προσεκτική, σχεδόν αόρατη, παρατηρεί τα πάντα. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να επιβληθεί. Η εξουσία της βρίσκεται στη γνώση. Είναι το πρόσωπο που θυμίζει πως οι άνθρωποι που δεν φαίνονται επικίνδυνοι είναι συχνά οι πιο επικίνδυνοι.

🏛️ Η εποχή και το υπόβαθρο

Το έργο γεννιέται μέσα στη μεταπολεμική Γαλλία, μια κοινωνία που προσπαθεί να κρατήσει την αστική της βιτρίνα ενώ οι ρωγμές πολλαπλασιάζονται. Οι γάμοι συμφέροντος, η οικονομική εξάρτηση και η κοινωνική υποκρισία αποτελούν καθημερινότητα πίσω από τις βαριές κουρτίνες των σαλονιών.

Ο Τομά, επηρεασμένος από το γαλλικό αστυνομικό θέατρο και τη λογοτεχνία της εξαπάτησης, φτιάχνει έργα όπου το έγκλημα δεν είναι πάντα αιματηρό. Συχνά είναι ψυχολογικό, οικονομικό ή ηθικό.

📜 Το μήνυμα και η σύνδεση με το σήμερα

Το «Διπλό Παιχνίδι» μιλά για την εξάρτηση. Ο γάμος εδώ δεν είναι ένωση, αλλά συμβόλαιο εκμετάλλευσης. Ο ένας χρησιμοποιεί τα χρήματα, ο άλλος τη σιωπή.

Στον σύγχρονο κόσμο, όπου οι σχέσεις συχνά στηρίζονται σε συμφέρον, εικόνα και φόβο της μοναξιάς, το έργο ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ψυχολογική βία, οι χειριστικές συμπεριφορές και οι οικονομικές εξαρτήσεις δεν ανήκουν στο παρελθόν. Απλώς άλλαξαν μορφή.

👁️ Η προσωπική ματιά

Ακούγοντας αυτή την παλιά ραδιοφωνική ηχογράφηση, νιώθει κανείς τη δύναμη του θεάτρου που στηρίζεται στη φωνή και στην ατμόσφαιρα. Οι χαρακτήρες μοιάζουν να κινούνται μέσα σε έναν χώρο χωρίς παράθυρα. Η αίσθηση της παγίδας είναι συνεχής, σχεδόν πνιγηρή.

Το έργο δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις. Κάθε διάλογος μοιάζει με κίνηση σε σκακιέρα όπου ο αντίπαλος έχει ήδη προβλέψει το επόμενο βήμα.

🌒 Στοχασμός

Το «Διπλό Παιχνίδι» υπενθυμίζει πως η μεγαλύτερη απάτη δεν γίνεται στο καζίνο, αλλά στην καρδιά. Εκεί όπου οι άνθρωποι προσποιούνται ότι αγαπούν, ενώ απλώς υπολογίζουν.

Και τελικά μένει ένα ερώτημα:

όταν δύο άνθρωποι παίζουν ο ένας με τον άλλον, ποιος χάνει πραγματικά; Ο ηττημένος της παρτίδας ή η ίδια η αγάπη που δεν πρόλαβε να γεννηθεί;

Ηχογράφηση: 1972 Σκηνοθεσία: Νίκος Πράπας

Ακούγονται οι ηθοποιοί:

Άννυ Πασπάτη-Λουΐζα

Μάκης Ρευματάς- Ρισάρ

Χρήστος Δοξαράς- Σαρτονύ

Νίκος Παπακωνσταντίνου- επιθεωρητής

Τάνια Σαββοπούλου - Φρανσουάζ

Νάσος Χριστογιαννόπουλος – Β’ αστυνομικός

Αντώνης Ξεπαπαδάκος- Α’ αστυνομικός

Ό,τι δίνεται με αγάπη, επιστρέφει ως φως

👉 https://angeligeorgiastoryteller.gr/support

Για το Metabook

Ό,τι αγάπησα και διάβασα, το αφήνω να βρει νέο σπίτι

👉 Metabook: https://metabook.gr/angel67

🪽 Angeli Georgia Storyteller of Light 💫